I część (Allegro deciso) opiera się na dwóch grupach tematycznych wyraźnie ze sobą kontrastujących, w formie allegra sonatowego. Część II (Lento moderato), o regularnej formie trzyczęściowej, powolna i śpiewna, zawiera elementy taneczne. Podobnie do części I, akcja w tej części odbywa się na zasadzie ściśle przestrzeganej wymiany tematycznej między głosem solowym, a partiami orkiestrowymi.

Część III (Allegro scherzando) jest swobodną formą ronda typu A-B-A-C-A o charakterze żywym i pogodnym. W części tej są wyczuwalne związki i odniesienia do muzyki polskiej, jednak bez cytowania melodii ludowych. Część i utwór brawurowo kończy temat A.

Orkiestra w utworze odgrywa równorzędną rolę co altówka – dialoguje z nią, czasem się przeciwstawia, jak również spełnia rolę komplementarną. III część koncertu jest opracowaniem na altówkę i orkiestrę II części (Allegro scherzando) z Duetu koncertującego na altówkę i fortepian (1974).

Część II (Adagio molto) jest jakby arią o budowie A-B-A’, o charakterze śpiewnym i nastrojowym. Część III (Scherzando), w formie ronda o budowie A-B-A’-C-A”-B”, o związkach tematycznych z kurpiowską muzyką ludową, stosowaną jednak w sposób indywidualny, tj. bez cytatów, ale w charakterze ludowym.

Jedynie temat C jest cytatem znanej pieśni kurpiowskiej A na kapuście zielone liście, którą intonuje solo puzon. Wcześniejsza wersja utworu powstała na puzon i orkiestrę symfoniczną (1971) – Koncert na puzon i orkiestrę symfoniczną.

Część II (Adagio molto) jest jakby arią o budowie A-B-A’, o charakterze śpiewnym i nastrojowym. Środkowa część B kontrastuje z częściami skrajnymi pod względem rytmicznym, agogicznym i energetycznym. Część III (Scherzando), w formie ronda o budowie A-B-A’-C-A”-B”, o związkach tematycznych z kurpiowską muzyką ludową, stosowaną jednak w sposób indywidualny, tj. bez cytatów, ale w charakterze ludowym.

Jedynie temat C jest cytatem znanej pieśni kurpiowskiej A na kapuście zielone liście, którą intonuje solo puzon, później pojawia się w różnych zestawieniach polifonicznych (kanon między partią skrzypiec i trąbki). Część o charakterze wesołym i żywym, kończy się nietypowo tematem B.

Środki wyrazu artystycznego są umiarkowanie współczesne, ale wymagania stawiane wykonawcy są bardzo wysokie. Partia orkiestrowa jest często samodzielna i nie ogranicza się do roli akompaniamentu. Druga wersja utworu w transkrypcji na puzon i orkiestrę dętą powstała w 1974 roku - Koncert na puzon i orkiestrę dętą.