Koncert kameralny – Sinfonia Varsovia

12 lipca 2015 roku, w siedzibie Orkiestry Sinfonia Varsovia przy ulicy Grochowskiej 272 w Warszawie, odbył się koncert kameralny poświęcony pamięci Tadeusza Paciorkiewicza.
Podczas koncertu zostały zaprezentowane następujące kompozycje tego kompozytora:
– Permutacje na flet solo – wykonane przez Andrzeja Krzyżanowskiego
– Improwizacja na harfę solo – wykonana przez Joannę Liberadzką
– Impresja na altówkę solo (trzecia) – wykonana przez Artura Paciorkiewicza
– Tryptyk na harfę solo (I część Elegia) – wykonana przez Joannę Liberadzką
– Trio na flet, altówkę i harfę – wykonane przez trio w składzie: Andrzej Krzyżanowski (flet), Artur Paciorkiewicz (altówka) i Joanna Liberadzka (harfa), członków Orkiestry Sinfonia Varsovia.

Temat z wariacjami na kwartet smyczkowy

Czas: 17'
Części utworu: Andante / Poco viro / Moderato / Allegretto con spirito / Allegro marciale / Adagio molto / Allegro scherzando / Lento con sordino / Allegro molto / Con moto / Grave lugubre / Presto con fuoco / Allegro con troppo
Instrumentacja: vl1 vl2 vla vc
Rok: 1946

Utwór znany też pod nazwą Wariacje na kwartet smyczkowy. Utwór składa się z tematu i  wariacji z rozbudowaną fugą podwójną na końcu. Spokojny, powolny, szesnastotaktowy temat (Andante) składa się z 4 członów czterotaktowych, z których trzeci jest kontrastujący w stosunku do pozostałych. Read more

Koncert Inauguracyjny

III Konkurs Młodych Indywidualności Muzycznych

W dniach od 8 do 10 maja 2015 roku w Centrum Kultury i Sztuki im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Sierpcu odbył się III Ogólnopolski Konkurs Młodych Indywidualności Muzycznych im. Tadeusza Paciorkiewicza.

Wyniki III Ogólnopolskiego Konkursu Młodych Indywidualności Muzycznych im. Tadeusza Paciorkiewicza w Sierpcu

Uczestników oceniało Jury w składzie:
prof. Andrzej Tatarski – przewodniczący,
prof. Maria Orzechowska,
prof. Roman Gryń,
prof. Zbigniew Ignaczewski,
dr Krzysztof Bednarek

Sekretarz Jury – mgr Agnieszka Kadłubowska
W grupie I (szkoły muzyczne I st.)
Wyróżnienia otrzymali:
– Kaja Jabłońska z Niepublicznej Społecznej Szkoły Muzycznej I st. w Żurominie
– Alicja Klara Sulkowska z Państwowej Szkoły Muzycznej I st. im. M. Kamińskiego w Sierpcu
– Barbara Siciarek z Państwowej Szkoły Muzycznej I st. nr 1 im. O. Kolberga w Warszawie
– Kacper Rutkowski z Państwowej Szkoły Muzycznej I st. im. M. Kamińskiego w Sierpcu
III nagrodę ex aequo zdobyli:
– Kacper Ledzion ze Szkoły Muzycznej I st. w Gąbinie
– Alan Dżbik z Państwowej Szkoły Muzycznej I st. w Dywitach
II nagrodę otrzymał:
– Marek Kupiec z Państwowej Szkoły Muzycznej I st. nr 4 im. K. Kurpińskiego w Warszawie
I nagrodę otrzymała :
– Weronika Zych ze Szkoły Muzycznej I st. im. F. Chopina w Solcu

Nagrody pozaregulaminowe w gr. I
Wyróżnienie dla pianisty – akompaniatora przyznano:
– Magdalenie Cielińskiej ze Szkoły Muzycznej I st. im. F. Chopina w Solcu Kujawskim
Wyróżnienie za wykonanie własnej kompozycji przyznano:
– Alanowi Dżbikowi z Państwowej Szkoły Muzycznej I st. w Dywitach
Wyróżnienia za wykonanie utworu kompozytora polskiego przyznano:
– Markowi Kupcowi z Państwowej Szkoły Muzycznej I st. nr 4 im. K. Kurpińskiego w Warszawie
– Weronice Zych ze Szkoły Muzycznej I st. im. F. Chopina w Solcu
Wyróżnienie za wykonanie utworu Tadeusza Paciorkiewicza przyznano:
– Barbarze Siciarek z Państwowej Szkoły Muzycznej I st. nr 1 im. O. Kolberga w Warszawie
Nagroda publiczności przyznana przez Jury Młodych dla :
– Marka Kupca z Państwowej Szkoły Muzycznej I st. nr 4 im. K. Kurpińskiego w Warszawie

Skład Jury Młodych w gr. I: Joanna Ocicka, Amelia Zdziarska, Aleksandra Stahlke, Aleksandra Rutkowska, Filip Kwiatkowski, Julia Joniak, Weronika Strzelecka.
W grupie II  (szkoły muzyczne II st.)
Wyróżnienia otrzymali:
– Jakub Capała z Zespołu Państwowych Szkół Muzycznych nr 4 im. K. Szymanowskiego w Warszawie
– Beniamin Kosior z Zespołu Szkół Muzycznych im. I. J. Paderewskiego w Krośnie
– Sara Madeja z Ogólnokształcącej Szkoły Muzycznej I i II st. im. F. Chopina w Bytomiu
– Sławomir Murawski ze Społecznej Szkoły Muzycznej II st. w Sierpcu
– Natalia Orszak z Ogólnokształcącej Szkoły Muzycznej II st. im. Z. Brzewskiego w ZPSM nr1 w Warszawie
III nagrodę zdobył:
– Hubert Bogucki z Państwowej Szkoły Muzycznej I i II st. im. J. Zarębskiego w Inowrocławiu
II nagrodę ex aequo otrzymali:
– Zuzanna Remiorz z Państwowej Szkoły Muzycznej I i II st. im. K. i A. Szafranków w Rybniku
– Agata Doszczak z Ogólnokształcącej Szkoły Muzycznej II st. im. J. Kaliszewskiej w Poznaniu
I nagrodę  przyznano :
– Zuzannie Budzyńskiej z Ogólnokształcącej Szkoły Muzycznej II st. im. Z. Brzewskiego w ZPSM nr1 w Warszawie

Nagrody pozaregulaminowe w gr. II
Wyróżnienia dla pianisty – akompaniatora przyznano:
– Annie Materniak z Zespołu Szkół Muzycznych  im. I. J. Paderewskiego w Krośnie
– Sławomirowi Makowskiemu z Państwowej Szkoły Muzycznej I st. im. M. Kamińskiego w Sierpcu
– Dariuszowi Jaskrowskiemu z Państwowej Szkoły Muzycznej I i II st. im. J. Zarębskiego w Inowrocławiu
Wyróżnienia za wykonanie utworu kompozytora polskiego przyznano:
– Natalii Orszak z Ogólnokształcącej Szkoły Muzycznej II st. im. Z. Brzewskiego w ZPSM nr1 w Warszawie
Nagroda publiczności przyznana przez Jury Młodych dla :
– Aleksandry Zagórskiej z Państwowej Ogólnokształcącej Szkoły Muzycznej II st. im. M. Karłowicza w Poznaniu

Skład Jury Młodych w gr. II: Julia Ocicka, Leszek Giziński, Maciej Jabłoński, Jakub Zdziebłowski, Wojtek Peplinski, Kamil Watkowski.
Do udziału w Koncercie Laureatów z Płocką Orkiestrą Symfoniczną zostali wytypowani laureaci:
– Weronika Zych
– Marek Kupiec
– Zuzanna Budzyńska

Serdecznie gratulujemy!

Harmonogram Konkursu

Paweł Paciorkiewicz

Paweł Paciorkiewicz

Paweł Paciorkiewicz razem z synami

Paweł Paciorkiewicz razem z synami na swoim jachcie, Mazury 1990 /fot. Maria Paciorkiewicz/

Syn Tadeusza i Zofii, urodzony 3 stycznia 1947 roku w Płocku. Po ukończeniu Państwowej Podstawowej Szkoły Muzycznej Nr 1 w Warszawie, w klasie skrzypiec prof. Ireny Dubiskiej, naukę kontynuował w Liceum Ogólnokształcącym Nr XXII im. Jose Marti w Warszawie. Studia na Wydziale Maszyn Roboczych i Pojazdów na Politechnice Warszawskiej ukończył w 1971 roku. W swojej karierze zawodowej zetknął się z wieloma dziedzinami techniki, m.in.: produkcją, eksploatacją i naprawami maszyn oraz urządzeń budowlanych, przetwórstwem tworzyw sztucznych, montażem biologicznych oczyszczalni ścieków typu „bioblok” oraz narzędziami ręcznymi i elektronarzędziami. Zajmował się również systemami zarządzania jakością w firmach, tzw. Total Quality Management. Jego hobby to m.in. majsterkowanie, marynistyka i żeglarstwo oraz publicystyka fotograficzna, poświęcona głównie historii aparatów fotograficznych. W latach 1986-1998 opublikował łącznie ponad 80 artykułów poświęconych tej tematyce, w magazynach fotograficznych FOTO, FOTO-FORUM oraz francuskim magazynie CYCLOPE.

Paweł Paciorkiewicz ożenił się z Marią Mihułką, inżynierem technologiem rolno-spożywczym z zawodu. Ich dwaj synowie Piotr i Wojciech ukończyli: pierwszy geografię na Uniwersytecie Warszawskim, drugi zaś architekturę na Politechnice Warszawskiej.

Artur Paciorkiewicz

Artur Paciorkiewicz

Artur Paciorkiewicz

Artur Paciorkiewicz ze swoją violą d’amore

Syn Tadeusza i Zofii, urodzony 27 marca 1945 roku w Ursusie. Po ukończeniu Państwowego Liceum Muzycznego w Warszawie, w klasie skrzypiec prof. Ireny Dubiskiej, podjął studia w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie, w klasie altówki doc. Stefana Kamasy. Studia uzupełniające w zakresie muzyki kameralnej odbył w Sienie, gdzie otrzymał dyplom z wyróżnieniem. Uczestniczył również w kursach mistrzowskich prowadzonych przez Pala Lukacsa (Weimar, NRD), Ulricha Kocha (Freiburg, RFN) i Raphaela Hillyera (New Heaven, USA). W latach 1969-1989 był docentem w Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie, gdzie prowadził klasę altówki oraz Katedrą Kameralistyki.

W latach 1969-1971 był członkiem Kwartetu im. Stanisława Barcewicza. Do 1971 roku grał również w Orkiestrze Kameralnej Filharmonii Narodowej, prowadzonej przez Karola Teutscha. W latach 1970-1976 był członkiem Kwartetu Wilanowskiego. W latach 1977-1989 grał w Kwartecie Smyczkowym VARSOVIA, którego był współzałożycielem. Do dziś jest członkiem orkiestry SINFONIA VARSOVIA.

Artur Paciorkiewicz jest laureatem wielu konkursów międzynarodowych. Jako solista zdobył brązowy medal na Międzynarodowym Konkursie Muzycznym w Genewie (1972), zaś jako kameralista uzyskał m.in.: drugą nagrodę w Wiedniu (1970), srebrny medal w Bordeaux (1972) i trzecią nagrodę w Monachium (1973).

Jako solista oraz kameralista, Artur Paciorkiewicz występuje w bogatym repertuarze, obejmującym utwory klasyczne i współczesne na altówkę oraz violę d’amore. Dokonał licznych nagrań dla radia, telewizji i firm nagraniowych (Chant du Monde, DUX, EMI, Olympia, Pavane, Polskie Nagrania, RCA i inne).

Anta Paciorkiewicz

Antonina Paciorkiewicz-Dutkiewicz

Antonina Paciorkiewicz

Antonina Paciorkiewicz. Warszawa, 1965. /fot. Paweł Paciorkiewicz/

Córka Tadeusza i Zofii, urodzona 29 sierpnia 1943 roku w Warszawie. Po ukończeniu Państwowego Liceum Muzycznego w Warszawie podjęła studia w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie, w klasie fortepianu prof. Jerzego Lefelda oraz prof. Lidii Kozubek. Po studiach poświęciła się pracy pedagogicznej i kameralistycznej. Przez wiele lat uczyła gry na fortepianie w Państwowej Szkole Muzycznej II stopnia im. Fryderyka Chopina, a następnie w Zespole Szkół Muzycznych II stopnia im. Józefa Elsnera. Wykładała również fortepian ogólny na wydziałach: Edukacji Muzycznej oraz Teorii, Kompozycji i Dyrygentury w Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie.

Antonina Paciorkiewicz wyszła za mąż za Andrzeja Dutkiewicza, pianistę i kompozytora z zawodu, profesora i dziekana w Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Ich dzieci zdobyły wykształcenie muzyczne. Starsza Alicja została wiolonczelistką, Krzysztof zaś skrzypkiem.

Zofia Paciorkiewicz

Zofia Paciorkiewicz z Wiaczkisów

Zofia Wiaczkis i Tadeusz Paciorkiewicz

Zofia Wiaczkis i Tadeusz Paciorkiewicz. Warszawa, 1937. /Autor nieznany/

Żona Tadeusza, urodzona 14 maja 1919 roku w Warszawie. Córka Józefa Wiaczkisa, rozstrzelanego przez hitlerowców w egzekucji ulicznej w końcu sierpnia 1944 roku, oraz Zofii z Zatorskich, byłej więźniarki obozu koncentracyjnego w Ravensbrück, cudem uratowanej przez Międzynarodowy i Szwedzki Czerwony Krzyż, zmarłej w 1969 roku w Warszawie. Po ukończeniu Gimnazjum Pani Taniewskiej w Warszawie, podjęła w 1938 roku studia na Wydziale Botaniki na Uniwersytecie Warszawskim, przerwane po wybuchu II wojny światowej.

Zofia Paciorkiewicz

Zofia Paciorkiewicz. Płock, 1948. /Autor nieznany/

W okresie okupacji hitlerowskiej uczyła się gry na harfie w Konserwatorium Warszawskim, przemianowanym w tym czasie przez okupanta na Staatliche Musikschule. W okresie tym uczyła się również śpiewu solowego. Jako śpiewaczka sopranowa występowała po wojnie na koncertach i różnych uroczystościach w Płocku, gdzie w latach 1945-1949 mieszkała razem z mężem. Po wyjeździe z Płocka poświęciła się całkowicie sprawom rodziny i wychowaniu dzieci. Zmarła 26 sierpnia 2012 roku w Warszawie.

70 rocznica założenia Szkoły Muzycznej w Płocku

70 lat Szkoły Muzycznej w Płocku

Tablica pamiątkowa

Tablica pamiątkowa z okazji 70 rocznicy założenia Państwowej Szkoły Muzycznej w Płocku przez Tadeusza Paciorkiewicza

16 stycznia 2015 roku Państwowa Szkoła Muzyczna I i II st. im. Karola Szymanowskiego w Płocku obchodziła Jubileusz 70-lecia, podczas którego m.in. odsłonięto w głównym holu PSM tablicę upamiętniającą jej założyciela, prof. Tadeusza Paciorkiewicza. Odsłonięcia tej tablicy dokonali, zaproszeni na Jubileusz, synowie kompozytora Artur i Paweł. Read more

Przypisy

Przypisy do życiorysu Tadeusza Paciorkiewicza zostały opracowane przez syna Pawła Paciorkiewicza.

Przypis 1. Józefa Paciorkiewicz zmarła w 1920 roku, w wieku 38. lat, w wyniku grypy „hiszpanki”.

Przypis 2. Ojciec mój został powołany w lutym 1939 roku do 2 Dywizjonu Pomiarowego Artylerii Konnej, stacjonującego w Toruniu, w fortach na Rudaku. Służył on w tzw. plutonie dźwiękowym, którego zadaniem było prowadzenie nasłuchu w celu zlokalizowania stanowisk nieprzyjacielskich. Jego bardzo psotna klacz, na której jeździł, nazywała się Fortuna.

Przypis 3. Po wybuchu II wojny światowej, 2 Dywizjon Pomiarowy otrzymał rozkaz koncentracji w okolicach Kowla. W związku ze zbliżaniem się Armii Radzieckiej ze wschodu zmieniono rozkaz koncentracji w kierunku na Włodawę. 2 Dywizjon Pomiarowy do Włodawy jednak nie dotarł, ponieważ sytuacja na frontach: niemieckim i radzieckim doprowadziła do rozwiązania tej formacji. Część żołnierzy tego Dywizjonu przedarła się do Rumunii, a część rozeszła się do domów. Był to ich wolny wybór.

Przypis 4. Profesor Jan Bieniek prowadził również chór gimnazjalny w Płońsku, dokąd dojeżdżał z Nasielska. Został zamordowany przez hitlerowców.

Przypis 5. W okresie okupacji hitlerowskiej ojciec mój zajmował się również pracą artystyczną. Wspólnie z reżyserką Hanną Buterlewicz i choreografką Krystyną Rokitnicką, pod kierunkiem Leona Schillera, przyczynił się do wystawienia „Pastorałki” Leona Schillera.

Przypis 6. Założona przez mojego ojca, w lutym 1945 roku, Szkoła Muzyczna im. Karola Szymanowskiego w Płocku miała charakter 5-cio letniej szkoły zawodowej oraz szkoły umuzykalniającej, nie posiadającej określonego czasu nauki. Przy szkole funkcjonowało również przedszkole muzyczne, które z braku funduszy i kłopotów lokalowych po roku czasu zostało zamknięte. W 1949 roku, w wyniku reorganizacji, szkoła została rozszerzona i przyjęła charakter średniej szkoły muzycznej. Utworzono klasę organów oraz śpiewu solowego. Szkoła miała również m.in. dwie klasy fortepianu, klasę skrzypiec oraz akordeonu. Przy szkole działał chór i orkiestra. Dzięki wielkiemu zapałowi i entuzjazmowi mojego ojca oraz pozostałych pedagogów, szkoła szybko stała się bazą tamtejszego życia muzycznego. W oparciu o nią, w czerwcu 1946 roku, powstał Ludowy Instytut Muzyczny na Okręg Mazowiecki. W skład jego zarządu weszli: adwokat Kazimierz Askanas, dyrektor Liceum Pedagogicznego J.Gądzik, prezes „Wici” K.Dąbrowski, dr Stefania Kamińska i dyrektor Szkoły Muzycznej Tadeusz Paciorkiewicz, który jako jedyny członek zarządu profesjonalnie związany z muzyką, został zatwierdzony przez Zarząd Główny LIM na dyrektora okręgu mazowieckiego. W 1947 roku, ojciec mój razem z Faustynem Piaskiem założył na potrzeby chórów amatorskich Okręgową Poradnię Muzyczną, dysponującą własną biblioteką z bogatym zestawem pieśni świeckich, kościelnych i ludowych. W 1948 roku współorganizował utworzenie płockiej orkiestry kameralnej oraz chóru mieszanego. Życie zawodowe mojego ojca w Płocku nie tylko było związane z pracą pedagogiczną w szkole i działalnością w LIM-e. Prowadził on również chór amatorski Płockiego Towarzystwa Muzycznego, występował (także na antenie Polskiego Radia) jako koncertujący organista, przez cały czas pełnił funkcję organisty w katedrze płockiej oraz komponował pierwsze swoje utwory muzyczne.

Przypis 7. Koncert Jubileuszowy z okazji 50-lecia Państwowej Szkoły Muzycznej I i II Stopnia im. Karola Szymanowskiego w Płocku odbył się 25 lutego 1995 roku. Tego dnia osobiście towarzyszyłem mojemu ojcu. Tę interesującą uroczystość zaszczyciła swoją obecnością pani Hanna Gronkiewicz-Waltz, tym razem nie jako prezes NBP, lecz jako absolwentka szkoły.

Przypis 8. Ojciec mój borykał się cały czas z wieloma trudnościami, ale przede wszystkim z brakiem funduszy na remont budynku szkoły (pękające mury) oraz na poprawę warunków bytowych w bursie. Zdarzało się często, że własną pensję przeznaczał na potrzeby szkoły. To oczywiście nie rozwiązywało tych problemów, ponieważ było to za mało w stosunku do skali potrzeb. Aby rozwiązać problem finansowania szkoły, ojciec mój zabiegał o jej upaństwowienie. Władze miejskie zwlekały z podjęciem takiej decyzji. Ostatecznie jednak podjęto decyzję o upaństwowieniu szkoły i komisyjne jej przekazanie nastąpiło w dniu 16 maja 1949 roku. Dalsza współpraca z władzami miasta nie układała się pomyślnie. Władzom nie podobało się m.in., że w szkole była klasa organów oraz, że ojciec mój jako dyrektor szkoły był jednocześnie organistą w katedrze płockiej. Z kolei decyzja władz miejskich o przeniesieniu szkoły z dotychczas zajmowanego budynku do kilku pomieszczeń znajdujących się w miejscowym kinie, zupełnie nie nadających się do działalności szkolnej, a zwłaszcza muzycznej, przyspieszyła decyzję mojego ojca o opuszczeniu Płocka. Ojciec mój, jako artysta i człowiek całkowicie duszą i sercem związany z muzyką, nie zamierzał dłużej toczyć beznamiętnych, zabierających czas i nerwy, urzędowych i biurokratycznych potyczek. Po wyjeździe mojego ojca wielu innych działaczy i pedagogów również opuściło Płock. Nastąpił kryzys szkoły.

Warto wspomnieć, że kadra pedagogiczna szkoły i jej ówcześni uczniowie zgotowali mojemu ojcu wspaniałe, uroczyste i wzruszające pożegnanie. Z uroczystości tej zachowały się nuty „Kantaty pożegnalnej (pożegnanie dyrektora)”, napisanej przez J.W. (dziś nie wiemy, kto to był) oraz „Toastu na chór męski”, napisanego przez Faustyna Piaska, które wówczas odśpiewano. A oto słowa kantaty:

Kantata pożegnalna (pożegnanie dyrektora)

Kształciłeś nasze umysły, świetlaną głosiłeś wieść,
Wdzięczności pełne serca niosą Ci dank i cześć.
Wiodłeś nas drogą cnoty w idealniejszy świat,
Za to Ci dziś składamy swych uczuć wdzięczny kwiat,
Za to Ci dziś składamy swych uczuć wdzięczny kwiat.

Hartu uczyłeś dusze, by charakterów stal,
Nie zgięła wraża siła, wśród burzy życia fal.
Dziś, kiedy już opuszczasz nas i nasz szkolny próg,
Niechaj Ci gwiazda świeci, niech Cię prowadzi Bóg,
Niechaj Ci gwiazda świeci, niech Cię prowadzi Bóg.

Działalność mojego ojca w Płocku, która trwała zaledwie cztery i pół roku, zapisała się jednak w pamięci mieszkańców Płocka i okolic. Dowodem może być choćby fakt, że kiedy w latach 80., a później i 90. wielokrotnie razem z ojcem odwiedzaliśmy Płock i jego okolice, bardzo często starsi mieszkańcy rozpoznawali go na ulicy i serdecznie pozdrawiali.

Paweł Paciorkiewicz