Nowe wyszukiwanie

Jeśli nie znalazłem potrzebnych informacji, wpisz poniżej bardziej szczegółowe zapytanie

To search the site please enter a valid term

1

Andante con malinconia

Utwór na skrzypce i fortepian, skomponowany w grudniu 1955 roku w Sobieszowie k. Jeleniej Góry, podczas pobytu w Domu Pracy Twórczej ZAIKS. Jest to utwór jednoczęściowy bez nazwy. Jako nazwę przyjęto tempo utworu w zapisie włoskim.

2

Andante con variazioni

Utwór na skrzypce i fortepian, skomponowany w celach pedagogicznych dla 4-tego i 5-tego roku nauki gry na skrzypcach. Został ukończony 20 listopada 1954 roku. Poszczególne wariacje utworu zostały poświęcone innym problemom technicznym, występującym podczas nauki gry na skrzypcach.

3

Andante na skrzypce i organy

Utwór powstał na prośbę organisty Mirosława Pietkiewicza. Jest to kompozycja jednoczęściowa o charakterze elegijnym zawierająca, obok głębokich treści muzycznych, również elementy wirtuozowskie w wiodącej partii skrzypiec. Organy spełniając funkcję towarzyszenia, mają jednak również partie samodzielne lub dialogujące.

5

Chłop, lis i pies

Jest to mała kantata na 5 głosów solowych, chór i orkiestrę kameralną do słów bajki La Fontaine’a, w przekładzie Władysława Noskowskiego. Została ona skomponowana dla zespołu „Capella Bydgostiensis”, etatowego zespołu Filharmonii Pomorskiej im. Ignacego Jana Paderewskiego w Bydgoszczy.

6

Ciaccona

Ciaccona na skrzypce i smyczki jest transkrypcją Ciaccony z II Partity d-moll Jana Sebastiana Bacha (BWV 1004), wykonaną na zamówienie Tadeusza Ochlewskiego, kierownika orkiestry kameralnej „Con moto ma cantabile”. W oryginale jest to utwór na skrzypce solo. Tadeusz Paciorkiewicz dokonał transkrypcji

7

Contrapunctus XVIII

Obydwie fugi z Contrapunctus XVIII, Die Kunst der Fuge (BWV 1080) Jana Sebastiana Bacha, w oryginale zostały napisane na 2 klawesyny. Tadeusz Paciorkiewicz dokonał transkrypcji utworu  na kwartet smyczkowy.

8

Decet – na kwintet dęty i kwintet smyczkowy

Utwór został skomponowany na zamówienie Andrzeja Wróbla, kierownika zespołu „Camerata Vistula”. Utwór ten, składający się z dwóch części – Allegretto i Comodo – został skomponowany na dwa klasyczne zespoły: kwintet smyczkowy i kwintet dęty. Obydwa zespoły dialogują ze sobą, bądź też łączą się, wypowiadając

12

Koncert na dwoje skrzypiec i orkiestrę

Koncert powstał na zamówienie skrzypków Bogusława i Krzysztofa Bruczkowskich. Im też jest dedykowany. Jest to kompozycja trzyczęściowa bez kadencji solistycznych o fakturze bardzo wirtuozowskiej, dająca możliwości pokazania mistrzostwa obu solistów w różnorodnych partiach i zestawieniach instrumentalnych.

13

Koncert skrzypcowy

Utwór został skomponowany dla skrzypaczki Wandy Wiłkomirskiej. Jest to utwór o formie klasycznej, składający się z trzech części: allegra sonatowego z popisową kadencją, śpiewnej części II o budowie A-B-A i motorycznej części III w formie ronda. Zastosowane środki są umiarkowanie współczesne. Choć soliście nie brak okazji do efektownego

14

Kwintet fletowy

Utwór został skomponowany dla flecistki Elżbiety Gajewskiej i Kwartetu Wilanowskiego już w 1974 roku. Z powodu zmiany składu kwartetu nie został ukończony i w formie ogólnie nakreślonego szkicu czekał na dokończenie aż do 1988 roku. Jest to utwór trzyczęściowy o formie sonatowej. Części

15

Kwintet fortepianowy

Utwór został napisany dla Warszawskiego Kwintetu Fortepianowego. Jest to utwór trzyczęściowy o formie zbliżonej do formy sonatowej. Poszczególne części są oparte na zasadzie kontrastu. Część I (Allegro ben moderato) jest swobodną formą allegra sonatowego – charakteryzuje się dualizmem tematycznym,

19

Sonata F-dur na skrzypce i fortepian

Utwór ten, znany też pod nazwą Sonata skrzypcowa, został skomponowany pod kątem potrzeb estradowych z uwzględnieniem elementów popisowych i wirtuozowskich. Pod względem formalnym nie odbiega on od formy tradycyjnej i składa się z trzech kontrastujących ze sobą części: Allegro ben moderato,

20

Sonatina na dwoje skrzypiec

Jest to utwór na dwoje skrzypiec dedykowany dwóm skrzypaczkom Irenie Dubiskiej i Eugenii Umińskiej. Druga wersja utworu powstała w 1976 roku w transkrypcji na altówki jako Sonata na dwie altówki.