Nowe wyszukiwanie

Jeśli nie znalazłem potrzebnych informacji, wpisz poniżej bardziej szczegółowe zapytanie

To search the site please enter a valid term

3

Chłop, lis i pies

Jest to mała kantata na 5 głosów solowych, chór i orkiestrę kameralną do słów bajki La Fontaine’a, w przekładzie Władysława Noskowskiego. Została ona skomponowana dla zespołu „Capella Bydgostiensis”, etatowego zespołu Filharmonii Pomorskiej im. Ignacego Jana Paderewskiego w Bydgoszczy.

4

Contrapunctus XVIII

Obydwie fugi z Contrapunctus XVIII, Die Kunst der Fuge (BWV 1080) Jana Sebastiana Bacha, w oryginale zostały napisane na 2 klawesyny. Tadeusz Paciorkiewicz dokonał transkrypcji utworu  na kwartet smyczkowy.

5

Decet – na kwintet dęty i kwintet smyczkowy

Utwór został skomponowany na zamówienie Andrzeja Wróbla, kierownika zespołu „Camerata Vistula”. Utwór ten, składający się z dwóch części – Allegretto i Comodo – został skomponowany na dwa klasyczne zespoły: kwintet smyczkowy i kwintet dęty. Obydwa zespoły dialogują ze sobą, bądź też łączą się, wypowiadając

6

Koncert na wiolonczelę i zespół kameralny

Utwór powstał na zamówienie wiolonczelisty Andrzeja Wróbla. Jest to trzyczęściowa kompozycja, w której poszczególne części: Moderato, Andante i Comodo kontrastują ze sobą treścią i nastrojem. Zostało to osiągnięte przez zastosowanie zróżnicowanych środków formotwórczych: melodyki, rytmu, harmonii

7

Kwintet fletowy

Utwór został skomponowany dla flecistki Elżbiety Gajewskiej i Kwartetu Wilanowskiego już w 1974 roku. Z powodu zmiany składu kwartetu nie został ukończony i w formie ogólnie nakreślonego szkicu czekał na dokończenie aż do 1988 roku. Jest to utwór trzyczęściowy o formie sonatowej. Części

8

Kwintet fortepianowy

Utwór został napisany dla Warszawskiego Kwintetu Fortepianowego. Jest to utwór trzyczęściowy o formie zbliżonej do formy sonatowej. Poszczególne części są oparte na zasadzie kontrastu. Część I (Allegro ben moderato) jest swobodną formą allegra sonatowego – charakteryzuje się dualizmem tematycznym,

11

Sonata na wiolonczelę i fortepian

Jest to utwór trzyczęściowy, znany też jako Sonata wiolonczelowa, dedykowany Krystynie i Romanowi Sucheckim. Pod względem formalnym nie odbiega od formy tradycyjnej. Część I (Allegro non troppo) zawiera dialog allegra sonatowego, przeprowadzony w sposób równorzędny dla obu