Utwór został skomponowany z okazji poświęcenia nowych organów w Kościele Akademickim Św. Anny w Warszawie, które miało miejsce w dniu 17.05.1992 roku. Organy te były darem Kościoła Austriackiego z okazji 300-lecia wiktorii wiedeńskiej. Z prośbą o skomponowanie tego utworu zwrócił się do kompozytora ks. Zygmunt Malacki, Rektor Kościoła.
Utwór został skomponowany z okazji poświęcenia w dniu 6 maja 1989 roku nowych organów w kościele św. Zygmunta na Bielanach w Warszawie. Jest on dedykowany Andrzejowi Chorosińskiemu. Jest to utwór jednoczęściowy o swobodnej formie i trzyczęściowej strukturze oraz melodyce i harmonice napisanej techniką w rozszerzonej tonalności. W utworze dominuje technika polifoniczna.
Jest to jednoczęściowy utwór na organy, lecz o trzyczęściowej budowie wewnętrznej. Pierwsza część o fakturze homofonicznej, druga w formie fugata, trzecia zaś w formie inwersji w stosunku do części pierwszej. Kompozycja została wydana przez PWM w 1977 roku razem z Postludium na organy (1969).
Jest to jednoczęściowy utwór na organy, o dwuczęściowej budowie wewnętrznej. Po bardzo krótkim wstępie Adagio, następuje właściwy utwór w tempie Allegro non troppo. Kompozycja została wydana przez PWM w 1977 roku razem z Improwizacją na organy (1968).
Utwór na organy, o swobodnej formie trzyczęściowej oraz melodyce i harmonice napisanej techniką w rozszerzonej tonalności. W utworze dominuje technika polifoniczna. W najwcześniejszej wersji utwór nosił tymczasową nazwę Preludium.
Utwór został skomponowany z myślą o wzbogaceniu polskiej literatury organowej tak estradowej, jak i pedagogicznej. Utwór jest miniaturą organową, dyptykiem o zamkniętej formie, w której kompozytor zastosował zarówno dawne, jak i współczesne, współistniejące ze sobą środki polifoniczne i homofoniczne.
Utwór został skomponowany z myślą o wzbogaceniu polskiej literatury organowej tak estradowej, jak i pedagogicznej. Utwór jest miniaturą organową, dyptykiem o zamkniętej formie, w której kompozytor zastosował zarówno dawne, jak i współczesne, współistniejące ze sobą środki polifoniczne i homofoniczne.
Utwór został skomponowany z myślą o wzbogaceniu polskiej literatury organowej tak estradowej, jak i pedagogicznej. Utwór jest miniaturą organową, dyptykiem o zamkniętej formie, w której kompozytor zastosował zarówno dawne, jak i współczesne, współistniejące ze sobą środki polifoniczne i homofoniczne.
Utwór skÅ‚ada siÄ™ z trzech kontrastujÄ…cych ze sobÄ… części i jest napisany w stylu nowoczesnym – ma bardzo bogatÄ… harmonikÄ™ i wybitnie organowÄ… fakturÄ™. Odznacza siÄ™ drobiazgowÄ…, precyzyjnÄ… konstrukcjÄ… dźwiÄ™kowÄ… i rytmicznÄ… wartkoÅ›ciÄ… przebiegu, nawiÄ…zujÄ…c wyraźnie do „klasycyzujÄ…cego” nurtu w
Jest to kompozycja na organy. Została napisana z okazji Milenium Chrztu Polski. Jest to utwór o charakterze wirtuozowskim w formie swobodnych wariacji chorałowych na temat najstarszej pieśni polskiej Bogurodzica Dziewica. Utwór zawiera wiele problemów wirtuozowskich i interpretacyjnych. Ze względu na