Utwór na orkiestrÄ™ dÄ™tÄ…. Jest to transkrypcja Suity z baletu Legenda Warszawy – na wielkÄ… orkiestrÄ™ symfonicznÄ… (1960), skomponowanÄ… przez kompozytora dla Orkiestry Reprezentacyjnej Wojska Polskiego. Orkiestrowa suita, zawierajÄ…ca fragmenty z baletu Legenda Warszawy, rozpoczyna siÄ™ IntrodukcjÄ… o
Utwór na maÅ‚Ä… orkiestrÄ™ symfonicznÄ…. Jest on klasycznym przykÅ‚adem gatunku uwertur „wesoÅ‚ych” i fajerwerkowych, w których dominujÄ…ca rola przypada rytmicznemu ruchowi smyczków i „drzewa”. Druga wersja utworu w transkrypcji na wielkÄ… orkiestrÄ™ dÄ™tÄ… powstaÅ‚a w 1965 roku.
Utwór na wielką orkiestrę dętą. Utwór jest transkrypcją Uwertury radosnej (popularnej) na małą orkiestrę symfoniczną, wykonaną przez kompozytora dla Orkiestry Reprezentacyjnej Wojska Polskiego. Utwór jest klasycznym przykładem gatunku uwertur wesołych i fajerwerkowych. Za utwór
Uwertura na wielkÄ… orkiestrÄ™ dÄ™tÄ…. Utwór zostaÅ‚ skomponowany na zamówienie Orkiestry Reprezentacyjnej Wojska Polskiego, dla uczczenia 30 rocznicy jej istnienia. Za utwór ten kompozytor otrzymaÅ‚ dwukrotnie NagrodÄ™ Ministra Obrony Narodowej – III i II stopnia (12.10.1974 i 12.10.1978).
Utwór został skomponowany w wyniku zapotrzebowania koncertujących organistów na dzieło muzyczne na organy z fortepianem. Jest to duet o bardzo rzadko stosowanym zestawie instrumentów, w którym organy, a nie fortepian pełnią rolę wiodącą. Forma utworu jest czymś pośrednim między
Pierwowzorem utworu jest Duet koncertujÄ…cy na organy i fortepian (1962). Druga wersja utworu powstaÅ‚a jako transkrypcja na orkiestrÄ™ dÄ™tÄ… – Koncert organowy I – na organy i orkiestrÄ™ dÄ™tÄ…Â w 1975 roku.
Utwór ten w wersji na orkiestrÄ™ dÄ™tÄ… powstaÅ‚ w zwiÄ…zku z koncertem dedykowanym kadrze i rodzinom Garnizonu miasta stoÅ‚ecznego Warszawy, który odbyÅ‚ siÄ™ 5.04.1976 roku w Sali Koncertowej PWSM w Warszawie. WczeÅ›niejsza wersja utworu, jako Koncert organowy I – na organy i orkiestrę powstaÅ‚a w 1967 roku.
Polonez z opery Romans Gdański jest transkrypcją fragmentu opery na orkiestrę dętą, wykonaną przez kompozytora dla Orkiestry Reprezentacyjnej Wojska Polskiego.
Jest to jednoczęściowy utwór o wesołym i żartobliwym charakterze.
Utwór znany również pod nazwą Muzyka na harfę i 5 instrumentów dętych. Utwór jest wyrazem hołdu kompozytora dla impresjonistów francuskich i zawiera aluzje stylistyczne nawiązujące do impresjonistów francuskich. Utwór został później napisany w transkrypcji na na fortepian i 5 instrumentów dętych, jako Muzyka na fortepian, flet, obój, klarnet, róg i fagot (1972).