Utwór ten to trio stroikowe na obój, klarnet i fagot, powstałe na zamówienie Benedykta Góreckiego, kierownika klasy kameralnej instrumentów dętych PWSM w Warszawie. Utwór składa się z pięciu części. We wszystkich częściach utworu podstawę kształtowania emocji i szczegółów narracyjnych stanowi
Jest to jednoczęściowy utwór na trąbkę i organy.
Utwór ten znany też jest pod nazwą Kwartet na cztery waltornie. Utwór został skomponowany w marcu 1971 roku. W dniu 12.10.1974 roku za utwór ten kompozytor uzyskał Nagrodę Ministra Obrony Narodowej III stopnia.
Utwór ma konstrukcję trzyczęściową. W części I krótki, powolny wstęp Larghetto przechodzi we właściwe allegro sonatowe (Allegro ben moderato), z energicznym, a nawet gwałtownym tematem pierwszym i lirycznym, śpiewnym tematem drugim. Obydwa tematy przeprowadzone są przez wszystkie
Utwór powstał na prośbę Kwartetu Varsovia i jemu został dedykowany. Życzeniem poszczególnych członków zespołu było, aby utwór uwzględniał ich osobiste możliwości i upodobania. Forma utworu nawiązuje do postaci uprawianej przez klasyków wiedeńskich, romantyków oraz
Utwór ten, znany też pod nazwą Sonata skrzypcowa, został skomponowany pod kątem potrzeb estradowych z uwzględnieniem elementów popisowych i wirtuozowskich. Pod względem formalnym nie odbiega on od formy tradycyjnej i składa się z trzech kontrastujących ze sobą części: Allegro ben moderato,
Kompozycja powstała na prośbę altowiolisty Artura Paciorkiewicza, syna kompozytora i jemu została dydekowana. Utwór składa się z trzech kontrastujących ze sobą
Jest to utwór trzyczęściowy, znany też jako Sonata wiolonczelowa, dedykowany Krystynie i Romanowi Sucheckim. Pod względem formalnym nie odbiega od formy tradycyjnej. Część I (Allegro non troppo) zawiera dialog allegra sonatowego, przeprowadzony w sposób równorzędny dla obu
Utwór został skomponowany w 1953 roku na Konkurs na Muzykę Estradową i Kameralną ogłoszony przez Związek Kompozytorów Polskich. W 1974 roku powstała druga wersja tego  utworu na fagot i orkiestrę dętą pod nazwą Concertino na fagot i orkiestrę dętą. Transkrypcji trzeciej części utworu na
Utwór ten został pierwotnie skomponowany na dwoje skrzypiec, jako Sonatina na dwoje skrzypiec (1955). Wersja na dwie altówki poza tym, że jest wykonywana o kwintę niżej, nie różni się od pierwowzoru. Pomysłodawcą wykonania tego utworu na dwóch altówkach był altowiolista Artur Paciorkiewicz,