Muzyka na fortepian, flet, obój, klarnet, róg i fagot

Utwór znany również pod nazwą Muzyka na fortepian i instrumenty dęte. Pierwotnie utwór został skomponowany na harfę i instrumenty dęte, jako Muzyka na harfę, flet, obój, klarnet, róg i fagot w 1963 roku.

Muzyka na harfę, flet, obój, klarnet, róg i fagot

Utwór znany również pod nazwą Muzyka na harfę i 5 instrumentów dętych. Utwór jest wyrazem hołdu kompozytora dla impresjonistów francuskich i zawiera aluzje stylistyczne nawiązujące do impresjonistów francuskich. Utwór został później napisany w transkrypcji na na fortepian i 5 instrumentów dętych, jako Muzyka na fortepian, flet, obój, klarnet, róg i fagot (1972).

Oberek – na dwa fortepiany

Utwór został skomponowany do celów pedagogicznych pomiędzy rokiem 1967, a 1977. Jest to utwór dla dzieci na dwa fortepiany.

Preludia na kwintet dęty

Utwór powstał na zamówienie Kwintetu Dętego PR i TV w Katowicach.

Przybieżeli do Betlejem

Kolęda w opracowaniu na skrzypce i dwie altówki. Kolęda została opracowana na skrzypce i dwie altówki z myślą o wnuczce Katarzynie, synu Arturze i synowej Marii.

Refleksje

Jest to jednoczęściowy utwór na trąbkę i organy.

Sonata F-dur na skrzypce i fortepian

Utwór ten, znany też pod nazwą Sonata skrzypcowa, został skomponowany pod kątem potrzeb estradowych z uwzględnieniem elementów popisowych i wirtuozowskich. Pod względem formalnym nie odbiega on od formy tradycyjnej i składa się z trzech kontrastujących ze sobą części: Allegro ben moderato,

Sonata na altówkę i fortepian

Kompozycja powstała na prośbę altowiolisty Artura Paciorkiewicza, syna kompozytora i jemu została dydekowana. Utwór składa się z trzech kontrastujących ze sobą

Sonata na dwie altówki

Utwór ten został pierwotnie skomponowany na dwoje skrzypiec, jako Sonatina na dwoje skrzypiec (1955). Wersja na dwie altówki poza tym, że jest wykonywana o kwintę niżej, nie różni się od pierwowzoru. Pomysłodawcą wykonania tego utworu na dwóch altówkach był altowiolista Artur Paciorkiewicz,

Sonata na wiolonczelÄ™ i fortepian

Jest to utwór trzyczęściowy, znany też jako Sonata wiolonczelowa, dedykowany Krystynie i Romanowi Sucheckim. Pod względem formalnym nie odbiega od formy tradycyjnej. Część I (Allegro non troppo) zawiera dialog allegra sonatowego, przeprowadzony w sposób równorzędny dla obu